معمولا اولين چيزي كه درون يك قمقمه دنبالش مي‌شود گشت آب است. اينكه گفتم اولين چيزي كه در قمقمه مي‌شود پيدا كرد آب است، به‌خاطر اين بود كه خوب اصلا قمقمه جاي آب است. اما اين وقتي است كه قمقمه پر از آب باشد، ولي وقتي كمي از آبت را خوردي نصف قمقمه‌‌ات پر از ترس مي‌شود و اميد. البته يك مطلب را همين اول بگويم كه همه اين حرف ها براي زماني است كه در بياباني خشك و سوزان با يك قمقمه بله فقط يك قمقمه آب و يك مسير، نا معلوم و بي‌سر و ته روبرو باشي.

گفتم ترس و اميد و آب. آب كه معلوم است. ترس از همان آب است يعني از اينكه تمام شود يا كي تمام مي‌شود. اميد هم به آب است . همان آب، شايد كه برساندت. عجب بحث فلسفي‌اي شد. وحدت در كثرت و كثرت در وحدت، مي‌بيني يك مساوي سه.

همه اينها را كه گفتم براي نصف پر قمقمه بود، اما نصف خالي، بله نصف خالي چه مي‌شود؟ از وقتي تصميمت را كه قبل از شروع مسيرت گرفته بودي تا لب به آب نزني تا آنجا كه ناچار باشي، شكستي و اولين جرعه را نوشيدي، قمقه‌ات شروع مي‌شود به پر شدن از تشنگي. خالي خالي كه شد تازه پر مي‌شود؛ پر از تشنگي. پر پر كه شد تازه خالي مي‌شود از ترس و اميد و جاي همه اين حرف‌ها را توكل مي‌گيرد.

 يكي شايد بپرسد ول كن آخر قمقمه كجا و اين حرف‌ها كجا؟ نكند مي‌خواهي بگويي قوانين فلسفي را هم از قمقمه درآورده‌اند. بابا كم چيز ـ ... ـ‌ حسابمان كن و از اين حرف ها به خوردمان بده و ...

اگر كسي پرسيد با كمال احترام به سؤالش، از او خواهش مي‌كنم كه جوجه را آخر پاييز بشمارد، اگر كم آمد ما نوكرش هم هستيم. خلاصه اينكه بحث قمقمه‌مان به اينجا رسيد كه قمقمه پر كه مي‌شود تازه خالي است و خالي كه مي‌شود تازه پر مي‌شود.

حالا برگرديم به خودمان كه از چه مي‌خوريم و قمقمه‌مان را پر از چه مي‌كنيم. صبر كن! متهم نكن كه شما حزب‌اللهي‌ها هر حرفي مي‌زنيد آخرش بايد هر جوري شده وصل به خدا و پيغمبر كنيد.

اما اينكه ما به اين باورها رسيده‌ايم و اين حرف‌ها را مي‌زنيم، حقيقتش درست است كه برايمان خيلي بزرگ است، اما چه كنيم؟ ما هم چون ديده‌ايم باور كرده‌ايم. اگر گفتم كه خالي از آب پر از چيزهاي ديگر مي‌شود، به خاطر اين بود كه ديدم چند نفر را كه در يك بيابان برهوت و تفتيده قمقمه‌هاي پر از آبشان را قبل از اينكه هيچ مقدمه‌اي بچينند خالي مي‌كردند و پر از چيز ديگري مي‌كردند. آخر مي دانستند كه اين آب حتي يك قدم هم آنها را جلو نمي‌برد. درست است، من آخرش هم نفهميدم كه قمقمه را پر از چه مي‌كردند، اما هر چه بود تا آخر آنها را مي‌رساند. راستش را بخواهيد كمي اكراه دارم كه اين كلمه را به‌كار ببرم، اما خوب قافيه به تنگ آمده است و ايرادي ندارد. از اول هم اگر متهم به بعضي چيزها نمي‌شدم، خيلي سرت را درد نمي‌آوردم و راست مي‌رفتم سر اين مطلب و اين‌همه وقت را نمي‌گرفتم. بچه‌هايي را ديدم كه قمقمه‌شان را پر از شراب مي‌كردند و مي‌رفتند! آن هم از نوع طهورش كه به جاي مستي، عقل مي‌افزايد. قمقمه بچه‌ها يك دريا را در خودش جاي مي‌داد. ببخشيد دريا هم از قمقمه آنها مي‌خورد كه دريا مي‌شد. آن‌وقت از آن قمقمه كه يك جرعه مي‌زدند، چه‌ها كه نمي‌شد.

بعد از يك عمليات خيلي سخت و طاقت‌فرسا بالاي يك تپه محاصره شده بودند. دور تا دورشان دشمن بود. بعد از يك عالمه دويدن و سربالايي رفتن و جنگيدن آن ‌هم در گرماي هوا معلوم است كه از قمقمه چيزي باقي نمي‌گذارد. زخمي‌ها را چيده بودند توي يك سنگر و سالم‌ترها را نگه‌داشته بودند بالاي سر آنها.

يك چهارم درب قمقمه سهميه آب هر يك از زخمي‌ها بود. زخمي ‌هم كه مي‌داني هر چه خون از دست‌ بدهد، بيشتر تشنه‌اش مي‌شود.چه معادله‌اي، هر چه تشنگي بيشتر آب كمتر. حالا ديدي حرف مفت نمي‌زدم كه هر چه قمقمه‌ات خالي باشد، تشنگي بيشتر است. بالاي سر يكي از زخمي‌ها كه از نوك پا تا سر زخمي بود، سهميه آبش را از قمقمه تعارف كرد. مي‌شناختمش. خيلي با ادب بود. اما برخلاف انتظار همه بچه‌ها يك‌مرتبه فرياد زد خجالت نمي‌كشي، امام حسين با يك قدح آب بالاي سرم ايستاده‌ است، آن‌ وقت تو فقط با درب قمقمه آن ‌هم يك چهارمش...

بعدش هم حرف‌هايي با امامش زد و پرهايش را تحويل گرفت و پريد. عجب چيزهايي مي‌شود در اين قمقمه ريخت. ضمنا تازه فهميدم كه چرا مي‌گويند فلان كس تشنه معرفت است و به‌دنبال سيراب شدن ...

ياعلي ـ قمقمه‌ات را مواظب باش ـ درست پرش كن